W ciągu następnych dni korytarze szkoły systematycznie wypełniały się o no­wych studentów, zachęconych świeżo otwartą placówką. Wielu z nich nie marzyło wcze­śniej o studiowaniu magii i mimo swoich umiejętności, ich rodzice nie byli w stanie wy­słać swoich pociech do dalej położonych i bardziej renomowanych szkół. Często najlep­szym co dla nich planowali, była praca w trupie artystycznej czy cyrkowej jako iluzjoni­ści czy połykacze ognia.

Ciąg dalszy w rozwinięciu.

Oczywiście byli też tacy, których rodziny były majętne, ale tych było wyjątkowo mało; większość z nich zapisywano do Hogwartu, Winsfordu, Szkoły Magii Sióstr Carft czy innych placówek, które swoją tradycją sięgały wielu pokoleń wstecz.

Lynzee przechadzała się właśnie jednym z rzadziej uczęszczanych korytarzy, przeglądając akta kandydatów na Wielkiego Inkwizytora szkoły. Wiedziała, że osoba taka powinna być bezstronna, najlepiej niepowiązana ze szkołą; innymi słowy ktoś cał­kiem świeży. Dlatego całymi dniami przeglądała wysłane z Ministerstwa Magii propozy­cje, jednak nikt nie spełniał jej oczekiwań.

Nieubłaganie też zbliżał się termin rozpoczęcia, a Zamek ciągle nie był w całości gotowy; niektóre korytarze były całkiem zrujnowane i odcięte zaklęciem bariery, a z tych już gotowych ciągle ktoś kradł dywany i obręcze na pochodnie. Były to jedne z licznych problemów, z którymi borykali się Lynzee i Jeff.

Dodatkowo Jeff Snow często zakradał się w nocy do komnaty Lynzee, o czym wieść pocztą pantoflową obeszła całą szkołę w niecałe dwa dni. Z racji, że na mało któ­rym korytarzu był dywan, wszelkie szmery i dźwięki kroków bardzo się niosły i wywoły­wały długie i donośne echo. Pewnej nocy, gdy dyrektor skradał się na palcach ku komna­cie dyrektorki, jedna z uczennic pierwszej klasy - Lilith Squirrel, nakryła go gdy właśnie zbliżał swą dłoń w kierunku masywnej klamki.

- Co Pan tu robi, Panie Jeffie? – Spytała dziewczyna i uśmiechnęła się sprośnie.

Mężczyzna wyraźnie zaskoczony zarumienił się i w pierwszym momencie nie wiedział jak zareagować na pytanie wścibskiej uczennicy.

- Idę do Pani Dyrektor… Będziemy pracować. Tak, pracować nad ważnym projek­tem. – Powiedział już śmielej, w duchu będąc dumnym, że udało mu się wymyślić tak błyskotliwe wytłumaczenie. Liczył, że uczennica odpuści mu zbędne pytania i wróci do dormitorium, a najlepiej przez noc o wszystkim zapomni.

- Mhm. No dobra. Mam tylko nadzieję, że materace są tu tak dobre, jak to zachwa­lała je Dyrektor Wójcicka. Jest środek nocy, a dźwięki się tu niosą…

Jeff zdecydowanie chciał zakończyć ten temat, to też szybko rzucił:

- A Ty co tu robisz o tak późnej godzinie?

Prowokujący uśmiech ani na chwilę nie zniknął z twarzy Lilith.

- Pilnuję dywanów. Pochodnie pal pies…

W tym momencie musiała zdać sobie sprawę z sensu słów które wypowiedziała, gdyż zachichotała. Śmiech dziewczyny odbił się echem po korytarzu, na co ona zareago­wała, robiąc jedynie niewinną minę i szybko dodała:

- Ale dywany to zdecydowanie najpożyteczniejsze rzeczy w tym zamku, a ktoś najwyraźniej gromadzi je w złych celach!

Ostatnie słowa wypowiedziała konspiracyjnym szeptem tak, że Jeffa przeszedł dreszcz. Szybko jednak otrząsnął się i uniósł lewą brew w geście irytacji, na co Lilith ob­róciła się na pięcie i jak gdyby nigdy nic odeszła w kierunku dormitorium Ravenclawu.