Gdy Carey stanął pod wrotami Wielkiej Sali, to według jego zegarka, do wspólne­go śniadania pozostawało jeszcze piętnaście minut. Wrota do największej szkolnej kom­naty były lekko uchylone, lecz mimo to coś powstrzymało go przed ich całkowitym roz­warciem. Tym czymś był pogrążony w zawziętej dyskusji, kobiecy głos. Tak – tylko jeden. Właścicielka tego głosu – sądząc po jego tonie – w dyskusję była dość mocno zaangażo­wana, choć – nikt jej nie odpowiadał.

Carey rozejrzał się dookoła; nie chciał, by w pierwszym dniu pracy ktoś przyłapał go na podsłuchiwaniu. Upewniwszy się, że nikt nie przechodzi korytarzem, zbliżył się do szpary między wrotami.

Ciąg dalszy w rozwinięciu.

- …no mówię Ci, takiego precedensu to ja w swoim niedługim życiu na oczy nie widziałam! – Tu głos przerwał, gdyż kobieta najprawdopodobniej zaczęła posiłek przed innymi i była w trakcie przeżuwania. – Tak tłukło, ciągle tłukło, o tak: tu tu du du, tu tu du du! No mówię Ci kochana, dojazd tutaj był koszmarny. Ale za to łóżka mają wygodne, byłam zafascynowana miękkością materaca…

W tym momencie ktoś dotknął palcem jego pleców. Ten aż podskoczył z przeraże­nia i szybko odwrócił się, stając twarzą w twarz z natrętem.

- Pani Dyrektor! Cóż za okoliczności… - Tutaj zawahał się, widząc zadziorny uśmieszek na twarzy kobiety. – Wczoraj nie mieliśmy okazji dłużej porozmawiać. Wspa­niały zamek.

Lovato ułożyła ręce na biodrach, po czym z takim samym uśmieszkiem odpowie­działa.

- Będzie wspaniały, ale jeszcze sporo pracy przed nami. Zapraszam do środka, bez krępacji. – Kobieta gestem ręki zachęciła go do pchnięcia wrót.

Zawstydzony, kiwnął głową, obrócił się na pięcie w stronę drzwi i energicznie je rozwarł. Po nazwie komnaty, oczywistym dla niego było, że będzie ona wielka. Jednak teraz, gdy stał u jej progu jej ogrom go zszokował.

Cztery stoły ciągnęły się od wejścia równolegle względem siebie, do stromych stopni prowadzących na podwyższenie katedry. Nakryte były setkami takich samych ta­lerzy i sztućców – gdy później przyjrzał im się uważnie, stwierdził, że na każdym wygra­werowany jest herb Akademii. Białe obrusy z koronkowymi spadami, sygnowane prze­różnymi wzorami wyszywanymi złotymi nićmi, w których Carey nie mógł doczytać się żadnego znaczenia, ciągnęły się jednolicie od początków stołów aż po ich krańce. Misy i patery pełne były świeżego pieczywa, wędlin i sosów, a na każde cztery miejsca przypa­dała miseczka z wielokolorową marmoladą.

Jednak prawdziwym rajem dla oczu, w którym śmiało można było się zatracić, był sufit. Zaczarowany tak, że sprawiał wrażenie gwieździstego, nocnego nieba. Mimo iż sam w sobie był mroczny, liczne gwiazdy wystarczająco oświetlały całą przestrzeń komnaty – sprawiało to czarujące wrażenie, szczególnie dla osoby która widziała ją pierwszy raz.

Ze środka sufitu zwisały też szarfy w czterech kolorach, symbolizujących główne barwy szkolnych domów. Przemierzały one pół długości całej komnaty, ciągnąc się nad poszczególnymi rzędami stołów i kończąc nad katedrą, dokładnie nad czterema miejsca­mi dla profesorów (jak słusznie Carey się domyślał – opiekunów).

Na jednym z takich miejsc siedziała krępa kobieta w małych okularkach. Na krót­kie kręcone włosy naciągniętą miała szpiczastą tiarę, która wyglądała jakby jej docelowy rozmiar był trzy razy mniejszy niż obwód głowy właścicielki.

- I wtedy ja mówię: „Na śniadanie muszę mieć wędlinę, no jak ja mam się najeść samym chlebem i marmoladą?!” – Kobieta tak bardzo chciała uprawdopodobnić swoją opowieść, że porwała nóż który do tej pory spokojnie spoczywał przy jej talerzyku i z im­petem wbiła go w kostkę tęczowej galaretki.

Carey wzdrygnął się, lecz widząc, że Lovato niespecjalnie przejmuje zachowanie kobiety, a jedynie uśmiechając się pod nosem idzie jej na spotkanie, ruszył niepewnie za nią.

- O, już jesteś Lynzee! – Właśnie mówiłam, że macie tutaj przewygodne materace, spałam dziś jak niemowlę, a uwierz, że nie zdarza mi się to często. Ostatnio jak byłam w pewnej szkole w Rosji…

- Wierzę. – Lovato przerwała jej i gestem wskazała Careya, który stał za nią. – Danny przedstawiam Ci Monikę Wójcicką. Moniko, poznaj Danny’ego Careya.

- Aha… To ten pomocnik? – Spytała Monika, z kęsem kurczaka w ustach.

Lynzee nie zdążyła odpowiedzieć, gdyż ubiegł ją sam mężczyzna.

- Wicedyrektor, precyzując. – Powiedział i wyciągnął rękę w kierunku kobiety. Ta popatrzyła na nią jakby było to ciastko za którego smakiem niespecjalnie przepada, jed­nak po chwili namysłu, uścisnęła ją.

- To teraz, gdy już wszyscy się znamy, możemy w końcu zacząć rozmawiać o szko­le.

Lynzee gestem dłoni zaprosiła ich do spoczęcia, przy czym sama zajęła jeden z trzech środkowych, bogato inkrustowanych tronów.

- Jeśli mogę spytać – zaczął Carey – to po co stoły dla uczniów są już nakryte, sko­ro rozpoczęcie roku dopiero za trzy tygodnie?

Lynzee przewróciła oczami, jakby odpowiedź zdawała się jej oczywista, a zadane pytanie równie zbędne, jak gnomy w ogródku. Wiedziała jednak, że by zachować spraw­ne funkcjonowanie szkoły musi zapobiegać wszelkim niepotrzebnym sporom wśród dy­rekcji, a kąśliwa uwaga, która sunęła się jej na język, niezbyt sprzyjała temu celowi.

- W Hagridzie stoły zawsze są zastawione. – Powiedziała, wpychając sobie do ust kawałek pomidora w sosie tatarskim. – Największa magia nie przewidzi, kiedy kogoś może najść ochota na pałkę z kurczaka, czy choćby bułkę z marmoladą.

- Tak powinno być wszędzie! – Zawtórowała jej Monika, popijając kawałek mu­rzynka sporym łykiem kakao.

W czasie tego krótkiego, lecz jakże owocnego spotkania, dołączył do nich Jeff Snow oraz kilku innych profesorów, którzy zdążyli przyjechać już do Akademii. Wśród nich była Keiko Imamura – profesor od Opieki nad Magicznymi Stworzeniami, Dorian McRaven – nauczyciel Latania na Miotle oraz Adam Bein – specjalista od Mugoloznaw­stwa.

Wszyscy byli podekscytowani zbliżającą się inauguracją pierwszego roku szkolne­go, jedynie Denny Carey, mimo że ze wszystkich sił starał się tuszować swoje głęboko skryte obawy, nie umknął oku Lynzee, która postanowiła sobie w duchu obserwować go uważniej.