Tej nocy Carey nie mógł zmrużyć oka. Był senny, a nawet solidnie zmęczony po dość długiej podróży, jednak pewna myśl tłukła się w jego głowie jak upierdliwa piłeczka pingpongowa, której ten nie mógł złapać. Myśli tworzyły w jego głowie wir, nad którym nijak nie mógł zapanować. Starał utrzymać się na jego brzegach by nie dać się w niego pogrążyć, jednak i to było już dla niego zbyt ciężkim wyzwaniem.

Z tego powodu już po raz kolejny tej nocy wstał, wziął w ręce poduszkę i zaczął ją ugniatać. Chłód pościeli zawsze działał na niego kojąco, choć w tym momencie najchętniej po prostu by się rozpłynął, ot tak. Po prostu zniknął.

Rzucił ją na łóżko, po czym podszedł do biurka, na które wieczorem poprzedniego dnia odłożył swoją marynarkę. A nie była to zwykła marynarka – czarna, sztruksowa i porządna, obszyta ciemnogranatową nicią, z tego samego koloru, drewnianymi guzikami.

Włożył rękę do jednej z kieszeni i gmerał w niej przez jakąś chwilę. Lekko zdziwiony obrócił ją dookoła i powtórzył czynność w drugiej kieszonce. Jego twarz opanował wyraz triumfu, który jednak szybko zastąpił z powrotem grymas człowieka, który po raz kolejny zarywa noc.

Dalszy ciąg w rozwinięciu newsa.

Z kieszonki wyciągnął zegarek na srebrnym łańcuszku. Przetarł kciukiem jego pokrywkę, a następnie nacisnął mały przycisk zwalniający blokadę zamka. Klapka odskoczyła, wydając cichy brzdęk i odsłoniła białą tarczę czasomierza ze srebrnymi cyframi wokół. Wskazówki pokazywały widocznie dość wczesną porę, gdyż mężczyzna po jej zobaczeniu szybko zamknął zegarek, rzucił go na biurko, by ostatecznie z powrotem wgramolić się do łóżka i ułożyć głowę na chłodnej poduszce.

Uporczywy, ostry dźwięk wypełnił całą jego czaszkę, gdy na korytarzu skrzat domowy zaczął budzić dzwonkiem wszystkich profesorów. Próbował nie dopuszczać tego hałasu do swojej świadomości, jednak rozkoszna fala snu nieubłaganie rzedniała, zostawiając za sobą jedynie senność oraz odsłaniając kłębiące się myśli, na których ponownie musiał skupić swoją uwagę. Uśmiechnął się pod nosem, zdając sobie sprawę, że chociaż udało mu się w końcu zasnąć.

Do drzwi jego komnaty ktoś zapukał.

– Proszę – rzucił niedbale, przecierając oczy i tym samym odrzucając resztki snu.

Drzwi skrzypnęły i z początku powoli później trochę szybciej i odważniej, otworzyły się na oścież.

– Nóżek chciał tylko powiedzieć, że śniadanie dla szanownego pana za pół godziny będzie gotowe.

Skrzat zawahał się chwilę, widząc Careya leżącego w łóżku, ale jego łagodny wyraz twarzy przekonał go do kontynuowania.

– Dyrektorzy Lynzee Lovato i Jeff Snow chcieliby z szanownym panem porozmawiać. Do Akademii przybyła wczoraj, niecałą godzinę po Panu, profesor Wójcicka.

Danny Carey kiwnął głową i lekko się uśmiechnął. Skrzat wyszedł na chwilę, po czym wmaszerował do komnaty ponownie, kładąc na krześle przy biurku świeżą koszulę i bieliznę.

– Gdyby szanowny pan potrzebował Nóżka, proszę trzy razy zapukać w biurko, a Nóżek zjawi się niezwłocznie – to mówiąc, szybko opuścił komnatę i zamknął za sobą cicho drzwi.

Carey założył spodnie, ubrał się w otrzymaną koszulę oraz swoją czarną marynarkę. Przejrzał się w lustrze i przejechał dłonią po dwudniowym zaroście, po czym włożył ją do kieszeni, w której w nocy grzebał w poszukiwaniu zegarka. Tym razem znalazł to, czego szukał od razu; z na pozór płytkiej galanteryjnej kieszonki wyciągnął długą na ponad dziesięć cali różdżkę i przykładając ją do brody, wyszeptał inkantację. Gdy to uczynił, włoski same z siebie opadły na podłożony pod lustrem ręcznik.

Mężczyzna ponownie przejechał ręką po teraz gładkiej już brodzie i zadowolony opuścił komnatę. Zatrzymał się na moment zaraz za progiem, zastanawiając się, w którą stronę skręcić.

Dyrektor Carey – to brzmi dumnie. Ale najważniejsze jest dobre pierwsze wrażenie, pomyślał i skierował swoje kroki na lewo, idąc ku Wielkiej Sali.