- Stanowczo protestuję! – Wrzasnął Wielki Pająk i zdecydowanym, lekko chwiej­nym krokiem przemieścił się do mężczyzny po wielkiej, rozpiętej na całym suficie po­mieszczenia, pajęczej sieci. – Zdecydowanie nie tak, nie tak!

- To jak? – Spytał osobnik lekko od niechcenia, trzymając w rękach wielki portret w pozłacanej oprawie.

- W lewo!

Mężczyzna posłusznie przesunął obiekt we wskazanym kierunku.

Wielki Pająk, ciągle obserwując świat z perspektywy sufitu, znieruchomiał. Nie trwało to długo, gdyż już po chwili ruszył ponownie w kierunku obrazu.

- Na ogniu mam wywar ze śluzu ślimaka chilijskiego, a w piecu pieką się kotleciki w wykwintnej panierce z chrabąszczowych pancerzy… A czas muszę spędzać z osobą, która nie odróżnia nawet lewej strony od prawej!

Wielki Pająk chcąc kontynuować swoją tyradę, ześlizgnął się niegramotnie na podłogę. Gdy już okręcił się dookoła własnej osi i spojrzał na portret, zarówno jego, jak i trzymającego malowidło mężczyznę przeszły ciarki.

Drzwi do izby jęknęły i otworzyły się spokojnie. Do środka weszła kobieta w ciemnozielonych szatach. Stuknęła końcem różdżki o drzwi, a one – pchnięte niewidocz­ną siłą – domknęły się równie delikatnie.

Ciąg dalszy w rozwinięciu newsa.

- Piękna szata, Lynzee. Widać, że dziś masz dobry dzień. – Wielki Pająk jakby cał­kowicie zapominając o obrazie i trzymającym go mężczyźnie, podszedł do nowoprzyby­łej.

- Nie chwalę dnia, ale to prawda. Wracam z Ministerstwa i przynoszę same dobre wieści. – Powiedziała i zachichotała. Położyła małą, skórzaną torebkę na najbliższym sto­le, zdjęła zieloną pelerynę i przewiesiła na oparciu krzesła, po czym sama na nim usia­dła.

- Zaczynam się zastanawiać, czy te Twoje wyjazdy w delegację to nie ściema. Po­winniśmy jeździć tam razem. – Do rozmowy wtrącił się mężczyzna, ostatecznie kładąc obraz na podłodze i opierając go o ścianę.

- No, no! – Potwierdziła od niechcenia, po czym szybko zmieniła temat rozmowy spoglądając na leżący pod ścianą obraz. – Widzę, że wieszacie mój portret! – Powiedziała z entuzjazmem i zamyśliła się na chwilę. – Ale tutaj nie pasuje… - Przerwała.

- Jeff, powieś go nad drzwiami. Uczniowie wychodzący z Pubu po kilku Kremo­wych Piwach muszą wiedzieć, że mam na nich oko!

Mężczyzna wziął leżący przy stole taboret, wdrapał się na niego i zaczął wbijać gwoździa centralnie nad opasłą futryną wrót.

- No mówże. Masz dekret? – Wielki Pająk zbliżył się do stołu przy którym siedzia­ła Lynzee i zakołysał się nad nią na długich, owłosionych nogach.

Kobieta jakby nie zwracając uwagi na jego słowa, zaczęła energicznie szukać cze­goś w woreczku przytwierdzonym do jej pasa. Wyłożyła na stół kilka większych worecz­ków, a także kilka żabek do papieru, parę kamieni, parasol i zwinięty zwój pergaminu. Położyła go na stole obok innych przedmiotów, lecz nie przestała przeszukiwać swojej torby.

- No nie mów, że go zgubiłaś. – Powiedział Jeff, patrząc się na lekko zaaferowaną dziewczynę. Zeskoczył zgrabnie z dębowego stołka, podziwiając wiszący na ścianie ob­raz.

- Może być, no. Tylko żeby nikomu nie spadł na łeb. – Powiedział Pająk, na chwilę oderwany od podziwiania bogatej zawartości torby Lynzee. Teraz był już pewny, że ta jest po prostu większa od środka.

- Nie bój żaby. – Powiedział spokojnie mężczyzna. – Jak spadnie, to jedynie na Twój.

Po kilkuminutowych poszukiwaniach, Lynzee z wyraźną ulgą wyciągnęła z wo­reczka paczkę ciastek zbożowych. Odpowiadając na pytające spojrzenia przyjaciół wzru­szyła jedynie ramionami i burknęła:

- No co, chcę być fit.

Nie śpiesząc się, otworzyła pudełko i wyjęła z niego pierwsze, okrągłe ciacho. Bio­rąc gryza, jasnobrązowe okruszki poleciały na jej zielonkawą, koronkową bluzkę. Nie przejęła się tym jednak, gdyż widać było, że ciastko bardzo jej smakuje.

W końcu rzuciła:

- Tak, mam go. Ten dekret ministra był jedynie formalnością.

Na te słowa wszyscy pochylili się nad małym stolikiem zbitym z dębowych bali. Jedyne, nieliczne promyki światła dobiegały z niewielkiej lampy naftowej, zawieszonej bezpośrednio nad ich głowami.

Lynzee wzięła do rąk wcześniej wyciągnięty pergamin, przełamała lakową pie­częć z herbem Ministerstwa Magii i delikatnie go rozwinęła. Ona i Jeff zaczęli wodzić oczami po kolejnych liniach tekstu, a Pająk jedynie obserwował ich skupione wyrazy twarzy. Lynzee przyuważyła jego nieporadne spojrzenie i przeczytała treść dekretu na głos.

- Niniejszym, Minister Magii wyraża zgodę na inaugurację nowego roku szkolnego w Szkole Magii im. Zgredka, jednocześnie przychylając się do wniosku o zmianę nazwy przedwojennej placówki na Akademię Magii Rubeusa Hagrida.

Kobieta przerwała, jakby obawiając się znaczenia kolejnych akapitów i chcąc jed­nocześnie odwlec ich odczytanie. Widząc jednak poruszenie Jeffa który nie podzielał jed­nak jej obaw, szybko wznowiła.

- Jednocześnie powołuje do funkcji wicedyrektorów placówki prof. Monikę Wój­cicką oraz prof. Danny’ego Carey’a.

Nastała cisza, która nie trwała jednak przesadnie długo, gdyż (czego obawiała się Lynzee) Jeffowi ciężko było ukryć emocje.

- Wszystko fajnie, tylko kim są do diabła Ci wicedyrektorzy?

Kobieta potarła palcami pergamin, jakby oceniając jego grubość, po czym z ka­mienną twarzą, odpowiedziała.

- To był warunek wznowienia szkoły pod naszym kierownictwem.

Kolejne dni mijały w atmosferze przygotowań. Pierwszy rok szkolny miał odbyć się już w następnym miesiącu, a wiele rzeczy wymagało jeszcze uwagi świeżo upieczonej Dyrekcji.